Liczba firm, które oferują budowanie basenów w ogrodach japońskich ciągle rośnie. Dzieje się tak dlatego, iż popyt na baseny wciąż wzrasta, gdyż ta forma rozrywki staje się coraz bardziej popularna i ma w dzisiejszych czasach ogromną liczbę zwolenników. Firmy oferujące klientom budowanie basenów z roku na rok maja do przedstawienie bogatszą ofertę swoich usług z racji tego, iż technologia wciąż postępuje i w dzisiejszych czasach zdarza się tak, iż nawet baseny ogrodowe nie są drogie do utrzymania, gdyż możliwe jest zamontowanie wysokiej jakości materiałów i odpowiednich filtrów. W ostatnich latach miasta masowo inwestują w baseny, także budowanie basenów stało się popularne wśród użytkowników prywatnych, pragnących posiadać tego typu obiekt w swoim ogrodzie. Nie ulega wątpliwości, iż pływanie jest sportem modnym, przynoszącym radość a także zdrowym. Te czynniki warunkują fakt, iż w ciągu najbliższych lat firm oferujących budowanie basenów wciąż będzie przybywało, a ich użytkowników będzie tworzyło się jeszcze więcej. Niewątpliwie bowiem inwestycja w baseny charakteryzuje się przynoszeniem korzyści zarówno dla inwestorów jak i przyszłych użytkowników nowo powstających obiektów tego typu.
Ogród japoński
Opis książki: Ogród japoński
Japońskie ogrody to niepowtarzalne kompozycje, odwzorowujące w sposób symboliczny przyrodę. Opierając się na obowiązujących w Kraju Kwitnącej Wiśni zasadach sztuki ogrodowej, w których liczy się głównie rzeźba i dramatyzm kompozycji, można – przy użyciu nielicznych elementów i na stosunkowo niewielkiej przestrzeni – tworzyć oryginalne minipejzaże. Wielowiekowe doświadczenie japońskich ogrodników ma uniwersalny charakter i da się z powodzeniem wykorzystać przy komponowaniu ogrodów w Polsce. Ułatwi to praktycznie potraktowany rozdział o projektowaniu przydomowego ogrodu w stylu japońskim, z uwzględnieniem materiałów i roślin dostępnych w kraju i dobrze znoszących tutejsze warunki klimatyczne.W książce przedstawiono ponadto krótki zarys historii rozwoju stylu ogrodów japońskich, podstawowe zasady ich kształtowania, a także charakterystykę poszczególnych elementów tworzących kompozycję ogrodu.
O Autorze: Marek Majorowski – absolwent Wydziału Ogrodnictwa i Uprawy Winnej Latorośli Akademii Rolniczej w Płowdiw (Bułgaria). Stopień doktora nauk biologicznych uzyskał na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Stypendysta programu TEMPUS w Horticulture Research International w Littlehampton (Wielka Brytania) i dwukrotnie STA Fellowship w National Institute of Agrobiological Resources w Tsukubie (Japonia). Przez wiele lat pracował jako nauczyciel przedmiotów zawodowych w szkołach średnich o profilu rolniczym i ogrodniczym. Przez kilka lat prowadził badania w Katedrze Fizjologii Roślin SGGW w Warszawie i za granicą z zakresu fotosyntezy roślin, a także metabolizmu i transportu asymilatów. Od kilku lat zajmuje się doradztwem i popularyzacją wiedzy dotyczącej zasad kompozycji ogrodów przydomowych.
Japoński ogród to nie tylko roślinność i elementy architektury krajobrazu japońskiego, ale także japońska filozofia i prawdziwa sztuka nie dla amatorów. Tworząc ogród w japońskim w stylu łatwo popaść w przesadę i stworzyć ogród niezgodny z zasadami tworzenia takich przestrzeni.
Do najważniejszych zasad tworzenia japońskiej sztuki ogrodowej należał porządek, kontrola i powściągliwość. Zasada „im mniej, tym lepiej” jest tutaj jak najbardziej aktualna. Wszelka przesada jest niewskazana. Najważniejsze, by wymienione powyżej zasady dawały się odczuć oglądając ogród, a przestrzeń ogrodu idealnie komponowała się z otaczającą przyrodą i stanowiła trójwymiarowe obrazy, dające wrażenie jakby ogród był bardzo obszerny, choć w istocie wcale nie musi taki być.
Najważniejszymi elementami składowymi ogrodów są wszelkiego rodzaju konstrukcje kamienne, wodne oraz roślinne. Kamień ma szczególne znaczenie w filozofii Dalekiego Wschodu, ponieważ symbolizuje wieczność, trwałość i odporność na różnego rodzaju warunki. Dlatego też ułożenie kamieni w ogrodzie nie może być przypadkowa, ale podlegająca ścisłym zasadom. Wszystkie kamienie muszą leżeć w ogrodzie dokładnie w takiej samej pozycji, w jakiej leżały w naturze. Nie mogą być one także układane w proste linie, muszą spoczywać w naturalny sposób. Wielkość, kształt i kolor kamieni także mają znaczenie. Powinny być duże, posiadać naturalne kolory i ciekawą teksturę. Ich ilość w kompozycji musi być równa dwóm – ułożonym po przekątnej, trzem lub stanowić skupisko uzyskane z nieparzystej ich liczby. Można je także układać w kształt łuku lub półkola. Kamień służy w sztuce japońskich ogrodów także do układania ścieżek, wodospadów, strumyków i brzegów oczek wodnych. Popularne jest także stosowanie żwiru odzwierciedlającego ruchy fal.
Jeśli już mowa o elementach wodnych, których zresztą w ogrodach japońskich nie brakuje, warto pamiętać, że one także podlegają pewnym zasadom. Oczka wodne powinny mieć nieregularne kształty, przypominające brzegi mórz na kartografii, strumienie powinny dosłownie wić się pomiędzy pagórkami ogrodu (mają przypominać rzeki). W ogrodach cechujących się aranżacją suchą, kamienną, pozbawioną wody, wrażenie rzek oraz jezior można uzyskać poprzez specyficzne rozsypanie żwiru o odpowiednim kolorze. Zatem nawet, jeśli ogród pozbawiony jest wody w sensie dosłownym, nie może jej zabraknąć w znaczeniu symbolicznym.
Ostatnim ważnym elementem ogrodu japońskiego jest roślinność. Jednak trzeba pamiętać, że stanowi ona jedynie dopełnienie uzyskanego obrazu. Poza tym i ona podlega symbolicznym zasadom. Jeśli ogród nie posiada stawu ani oczka wodnego, to w jego miejsce sadzi się 9 judaszowców, a jeśli brak mu strumienia, to 9 wierzb. Oczywiście, najpopularniejszym drzewem stosowanym w ogrodzie japońskim jest sosna. Bywa sadzona w centralnym jego punkcie i ma znaczenie szczególne, ponieważ w Japonii postrzega się ją jako symbol siły i długowieczności. Istotną cechą roślinności jest jej zdolność do obfitego kwitnienia. Takie są wiśnie, magnolie, rhododendrony czy glicynie. Wskazana jest jednak także obecność drzew nie posiadających licznych pąków kwiatowych, np. klonów i miłorzębów japońskich. Nie należy także zapominać o kolorystyce roślinności w poszczególnych porach roku.
Projektując ogród japoński w naszym kraju warto pomyśleć również o rodzimej roślinności. Nie chodzi przecież o dosłowne przeniesienie „kawałka” Japonii wraz z jej roślinnością do Polski, ale wykorzystanie zasad tworzenia ogrodu zgodnego z harmonią otaczającej przyrody.
Projektowanie ogrodu japońskiego wiąże się z koniecznością poszanowania kilku zasad. Przede wszystkim każdy ogród musi mieć charakter symboliczny. Symboliczność otrzymujemy dzięki specyficznemu ułożeniu kamieni lub skojarzenie tworzywa z konkretnym symbolem. W ogrodzie nie mogą być obecne żadne linie proste lub rzędy. Ogród ma odzwierciedlać porządek panujący w przyrodzie, a nie stanowić porządek stworzony przez rękę ludzką. Według japońskiej filozofii człowiek jest tylko jedną z części świata, a nie jego władcą. Przestrzeń ogrodu powinna łączyć się z przestrzenią domostwa i posiadać niemal niezauważalną granicę, co można uzyskać tylko dzięki idealnej kompozycji ogrodu z otaczającym go terenem. Poszczególne elementy ogrodu powinny być dobrane i ulokowane według „zasady trzech elementów”. Chodzi o łączenie ich w poszczególne grupy dobrane pod względem jakości, kształtu i wysokości. W ten sposób odzwierciedlano porządek, w którym najwyższy element symbolizuje Niebo, średni Człowieka, a niski Ziemię. I choć ogród ten powinien być jednolity w stylu, to jednak zauważalne muszą być odrębne kompozycje, stanowiące swojego rodzaju obraz różniący się od innych nastrojem czy kolorystyką. Wszystko musi być jednak wykonane z prostotą, w miarę możliwości powinno posiadać zredukowaną ilość roślinności i mieć przemyślane praktyczne rozwiązania. Nieodzowną jednak zasadą jest optyczna manipulacja przestrzenna, osiągalna dzięki odpowiednim kompozycjom, przez które widz ma mieć wrażenie nieskończoności ogrodu. W Polsce ogrody najczęściej są otoczone wysokimi drzewami czy krzewami, by przestrzeń tę odgrodzić od pozostałego otoczenia, podczas gdy w japońskich ogrodach wysokie drzewa sadzi się po środku, by granica pomiędzy ogrodem a dalszym terenem po prostu zniknęła lub była słabo zauważalna.
Ogrody japońskie
