Ogród japoński

Ogród japoński: ogród w tradycyjnym japońskim stylu, spotykany przy domach prywatnych, w parkach, przy świątyniach buddyjskich i shinto oraz w pobliżu zabytków. Ogród japoński ma naśladować przyrodę, nie starając się jej podbić ani zniszczyć. Należy go tak pielęgnować, aby jak najstaranniej ukryć działania człowieka. Ideałem dla japońskich ogrodników jest odpoczynek wśród dzikiej przyrody. Jeden z tekstów dotyczących urządzania ogrodów japońskich (XI w.) mówi: ucz się od natury, lecz jej nie kopiuj. Istnieje kilka rodzajów ogrodów japońskich, ale wszystkie cechuje harmonia, prostota, asymetria i elegancja. Dwa podstawowe style ogrodów to TSUKIYAMA z małymi pagórkami, kamieniami symbolizującymi góry, stawami naśladującymi morza i jeziora oraz KARESANSUI: styl suchego ogrodu ze żwirem przedstawiającym wodę, głazami wyobrażającymi wyspy i grabionym piaskiem imitującym uderzające w nie fale. Niezbędnym elementem w klasycznym ogrodzie japońskim jest woda - wnosi do ogrodu życie, ruch. Czasem bywa zastąpiona nieregularną plamą jasnego żwiru. Konieczny jest także kamień - symbolizuje niezmienność i trwałość przyrody. Głazy użyte do dekoracji ogrodu powinny mieć naturalną formę, taki sam kolor i fakturę. W roślinności dominuje kolor zielony. Kwiaty zastosowane są tylko jako pojedynczy akcent. Najczęściej używane rośliny to: azalie japońskie, klony palmowe, magnolie i wiśnie oraz peonie. W japońskim ogrodzie znajdziemy także kamienne latarnie i ścieżki ułożone z pojedynczych płaskich kamieni.

Elementy ogrodów japońskich

Tagi: , , ,

Najważniejszymi elementami składowymi ogrodów są wszelkiego rodzaju konstrukcje kamienne, wodne oraz roślinne. Kamień ma szczególne znaczenie w filozofii Dalekiego Wschodu, ponieważ symbolizuje wieczność, trwałość i odporność na różnego rodzaju warunki. Dlatego też ułożenie kamieni w ogrodzie nie może być przypadkowa, ale podlegająca ścisłym zasadom. Wszystkie kamienie muszą leżeć w ogrodzie dokładnie w takiej samej pozycji, w jakiej leżały w naturze. Nie mogą być one także układane w proste linie, muszą spoczywać w naturalny sposób. Wielkość, kształt i kolor kamieni także mają znaczenie. Powinny być duże, posiadać naturalne kolory i ciekawą teksturę. Ich ilość w kompozycji musi być równa dwóm – ułożonym po przekątnej, trzem lub stanowić skupisko uzyskane z nieparzystej ich liczby. Można je także układać w kształt łuku lub półkola. Kamień służy w sztuce japońskich ogrodów także do układania ścieżek, wodospadów, strumyków i brzegów oczek wodnych. Popularne jest także stosowanie żwiru odzwierciedlającego ruchy fal.
Jeśli już mowa o elementach wodnych, których zresztą w ogrodach japońskich nie brakuje, warto pamiętać, że one także podlegają pewnym zasadom. Oczka wodne powinny mieć nieregularne kształty, przypominające brzegi mórz na kartografii, strumienie powinny dosłownie wić się pomiędzy pagórkami ogrodu (mają przypominać rzeki). W ogrodach cechujących się aranżacją suchą, kamienną, pozbawioną wody, wrażenie rzek oraz jezior można uzyskać poprzez specyficzne rozsypanie żwiru o odpowiednim kolorze. Zatem nawet, jeśli ogród pozbawiony jest wody w sensie dosłownym, nie może jej zabraknąć w znaczeniu symbolicznym.
Ostatnim ważnym elementem ogrodu japońskiego jest roślinność. Jednak trzeba pamiętać, że stanowi ona jedynie dopełnienie uzyskanego obrazu. Poza tym i ona podlega symbolicznym zasadom. Jeśli ogród nie posiada stawu ani oczka wodnego, to w jego miejsce sadzi się 9 judaszowców, a jeśli brak mu strumienia, to 9 wierzb. Oczywiście, najpopularniejszym drzewem stosowanym w ogrodzie japońskim jest sosna. Bywa sadzona w centralnym jego punkcie i ma znaczenie szczególne, ponieważ w Japonii postrzega się ją jako symbol siły i długowieczności. Istotną cechą roślinności jest jej zdolność do obfitego kwitnienia. Takie są wiśnie, magnolie, rhododendrony czy glicynie. Wskazana jest jednak także obecność drzew nie posiadających licznych pąków kwiatowych, np. klonów i miłorzębów japońskich. Nie należy także zapominać o kolorystyce roślinności w poszczególnych porach roku.
Projektując ogród japoński w naszym kraju warto pomyśleć również o rodzimej roślinności. Nie chodzi przecież o dosłowne przeniesienie „kawałka” Japonii wraz z jej roślinnością do Polski, ale wykorzystanie zasad tworzenia ogrodu zgodnego z harmonią otaczającej przyrody.