Ogrody japońskie
Historia i tradycja
Tagi: Historia, Ogrody japońskie, Tradycja
Od początku istnienia sztuki ogrodowej w Japonii obecna była nierozerwalna więź pomiędzy przyrodą, pięknem naturalnych form w niej występujących oraz wierzeniami pierwotnymi. To właśnie one oraz filozofia buddyjska leżą u podstaw właściwego projektowania ogrodów. Kult drzew, kamieni, wody, jako osobliwych elementów mających dobroczynny lub negatywny wpływ na człowieka są także obecne w ogrodach jako elementy kamienne, roślinne oraz wodne. Japończycy spore znaczenie przypisywali także stronom świata. Każda z nich miała odrębne znaczenie i tak dla przykładu, uważano że oczka wodne powinny być usytuowane na południe od budynku znajdującego się na terenie działki. Przez wiele stuleci charakter ogrodów ulegał jednak pewnym zmianom. Najstarszym modelem ogrodu jest ogród z okresu z okresu Heian (794 – 1185 r. n.e.). Był to klasyczny ogród stawowo-wzgórzowy. Charakteryzował się obecnością stawów o nieregularnych kształtach (symbolizujących morza i jeziora), pełen był krętych ścieżek i strumieni oraz pagórków (symbolizujących góry). Do dziś stanowi jeden z najpopularniejszych ogrodów w stylu japońskim. Drugi bardzo popularny choć odmienny styl ogrodu miał swoje początki w okresie Kamakura (1185 – 1333 r. n.e.), cechował się prostotą, surowością, czystością i pustką. Był to ogród suchy, wręcz pustynny, z dużą ilością kamieni. Ciekawą cechą jest efekt trójwymiarowości przestrzeni, jaką osiągano przy jego budowie. Dzięki mniejszym i ciemniejszym przedmiotom ustawionym na drugim planie i jasnym dużym na pierwszym, uzyskiwało się wrażenie nieograniczonej przestrzeni. Iluzję perspektywy uzyskiwano również zwężając ogrodowe ścieżki i sadząc karłowe gatunki drzew w dalszej perspektywie, a bliżej spacerującego po ogrodzie rośliny o jasnych barwach i większych kształtach. W okresie 1333 – 1573 r. n.e. ogrody nabierają cech typu krajobrazowego i medytacyjnego. Są one harmonijnie powiązane z budynkami mieszkalnymi. Stąd ważna rola rozsuwanych drzwi do ogrodu. Potem w latach 1573- 1603 r. n.e. powstał znany nam dzisiaj styl ogrodów herbacianych, oczywiście związany z ceremonią picia herbaty. W ogrodzie tym zazwyczaj istniały dwa pawilony. Potem pawilonów w ogrodzie było coraz więcej, a i same ogrody zwiększały swoją powierzchnię. Pewnym zaskoczeniem może być fakt, że w latach 1868 – 1912 w projektowanych ogrodach Japonii zaczęły się licznie pojawiać wzorce i idee zaczerpnięte z kultury europejskiej. Na szczęście trend ten nie trwał długo i japończycy szybko powrócili do korzeni projektowania zielonych przestrzeni.